Blockdit Logo
Blockdit Logo (Mobile)
สำรวจ
ลงทุน
คำถาม
เข้าสู่ระบบ
มีบัญชีอยู่แล้ว?
เข้าสู่ระบบ
หรือ
ลงทะเบียน
Kim Journal
•
ติดตาม
21 มิ.ย. เวลา 07:59 • หนังสือ
พลิ้วไปในพรายเวลา
ผาด พาสิกรณ์
แพรวสำนักพิมพ์
.
"พลิ้วไปกับการค้นหา
ไปให้พ้นจากกรงและกฎเกณฑ์
ด้วยหัวใจที่อิสระและตื่นรู้ของหนุ่มสาว"
.
ตอนที่ยังไม่ได้อ่าน...
พอผมเห็นชื่อเรื่องแล้ว ทำให้ผมคิดไปถึงเรื่อง 'เสือเพลินกรง'
แต่เมื่อได้อ่านแล้ว...
เสือเพลินกรง
จะให้ความรู้สึกตื่นเต้นและอยากอ่านต่อไปเรื่อยๆ
อยากรู้เรื่องราวต่อว่าเรื่องราวจะเป็นไปในทำนองไหน
เป็นความกระหายใคร่รู้แบบหน้าต่อหน้า
แต่ พลิ้วไปในพรายเวลา
เป็นความละมุนละไมที่อ่านได้ลื่นไหลเพลิดเพลิน
จุดเริ่มของเรื่องกับท้ายสุดของเรื่อง
เป็นสิ่งที่ทำให้เราต้องวนกลับไปมาเพื่อย้อนอ่านอีกครั้งยามเมื่อจบลง
เป็นโครงเรื่องที่ค่อนข้างแปลกใหม่สำหรับผม
เห็นเวลาที่คุณผาดไล่เรียงได้ชัด
มองเห็นมาราดาในวัยหนึ่งและอีกวัยหนึ่งได้ชัด
สิ่งละอันพันละน้อยที่น่ารักปรากฏให้เห็นตั้งแต่เริ่ม
โดยเฉพาะรถคอร์เวตต์สีแดงขาว
ส่วนปลิวนั้น ผมว่าเด็กนี่กวนใช่เล่น
ปรัชญ์นี่ผมคิดว่าเขาก็คล้ายๆ ปลิวแต่ผมกลับชอบตัวละครนี้
โดยเฉพาะเรื่องเหตุผลของข้าวผัดไม่ใส่หัวหอม
เรื่องราวของมาราดาในส่วนที่เธอแบกเป้ไปผจญภัยในตอนรุ่นๆ นั้น
เป็นการถักทอเรื่องราวที่อ่านเพลินมาก
พบสิ่งโน่นนี่ที่บางอย่างเราเคยเห็นมันในรูปแบบที่แสนธรรมดา
แต่คุณผาดกลับเล่าในมุมมองที่ทำให้สีสันของเรื่องนั้นเฉิดฉายกว่าที่เราเคยรับรู้
เป็นประสบการณ์ล้ำค่าที่มาราดาพบ
แต่ทว่าผู้อ่านที่ได้อ่านเป็นต้องมียิ้มน้อยๆ กับเรื่องราวเหล่านั้น
(ส่วนตัวผมชอบตอนที่มาราดาหิวแล้วไปมองคนกินไข่ปิ้ง
เรื่องราวของเงินก้อนแรกที่มาราดาจ่ายค่าอาหารสิบเจ็ดบาทตอนนั้น
ผมอ่านไปก็อยากกินไป)
เนื้อหาแทรกความตลกแบบน่ารักๆ
ที่ชอบหลายบทหลายตอนก็เป็นบทสนทนาของตัวละคร
เป็นคำพูดที่แฝงไปด้วยแง่คิด
โดยเฉพาะบทสนทนาของมาราดากับปรัชญ์ผมจะชอบเป็นพิเศษ
เป็นเนื้อหาที่เราไปปรับใช้กับชีวิตของเราได้เลย
บางแง่มุมผมก็ไม่เคยคิดไปถึงเสียด้วยซ้ำ
แต่พอได้อ่านบทสนทนาของตัวละครเหล่านี้
ตัวละครที่ราวกับว่ามีตัวตนอยู่ที่ไหนสักแห่งในโลกจริงๆ ใบนี้
มันทำให้เรารู้จักตั้งคำถามและคิดหาคำตอบไปพร้อมๆ กัน
ในส่วนเรื่องราวของป้านิ่ม ผมชอบแกมาก
ชอบคำพูดในจดหมายของแกที่พูดถึงหมวก
"มันอยู่กับป้าในเวลาที่ป้าเหงาที่สุด และสุขที่สุด
จนที่สุด และรวยที่สุด
สวยที่สุด และแน่นอน วันนี้ป้าแก่ที่สุดแล้วละด้าเอ๊ย"
อ่านแล้วอบอุ่นใจดีครับ
เป็นนวนิยายที่ใช้เส้นเวลาในการเล่าเรื่อง
ให้เราได้เห็นสิ่งที่ผ่านมาได้ชัด
ความขัดแย้งมักจะเป็นความขัดแย้งในตัวเองของตัวละคร
ความสัมพันธ์ต่างๆ ของตัวละครดูสวยงามในกระแสเวลา
อย่างปรัชญ์กับปลิวในตอนท้ายๆ ผมก็ยังรู้สึกดีเวลาอ่าน
โดยสรุปด้วยความเห็นส่วนตัว
ผมมองว่านวนิยายเรื่องนี้ น่ารัก ละมุนละไม ให้แนวความคิด และงดงามครับ
นิยาย
หนังสือ
บันทึก
โฆษณา
ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
© 2024 Blockdit
เกี่ยวกับ
ช่วยเหลือ
คำถามที่พบบ่อย
นโยบายการโฆษณาและบูสต์โพสต์
นโยบายความเป็นส่วนตัว
แนวทางการใช้แบรนด์ Blockdit
Blockdit เพื่อธุรกิจ
ไทย