ลองคิดกันดูเล่นๆก็ได้ว่าหากว่า
เราทุกคนเป็นมนุษย์ถ้ำเราทุกคน
จะไม่มีภาษามากำหนดให้ทุกข์หรือสุข
มีแต่ความเป็นอย่างนั้นอย่างนั้นเป็นเช่นนั้นเอง
เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราทุกข์หรือสุขเพราะ
เราจะไม่นำเอาภาษาที่เป็นสมมุติมาใช้
ในการปิดกั้นความรู้สึกให้ยากในการไปต่อ
ของชีวิตทำให้ท้อแท้เป็นซึมเศร้าเราจะมี
ชีวิตเพื่อรับรู้แต่ความกระเพื่อมที่อยู่ข้างใน
ไม่ต้องหาภาษามาปรุงแต่งและใช้ให้ความคิด
ทำงานกันไม่หยุดแต่พอเราทุกคนกำหนด
ภาษาขึ้นมาใช้ในโลกที่เป็นสมมุติเท่านั้นแหละ