19 ก.พ. เวลา 13:32 • ความคิดเห็น
เรื่องราวของความยึดถือ อารมณ์เป็นใหญ่ ทำให้จิตนั้น เล็กลงไปๆ เรื่อยๆ เหมือนแบกของหนัก เอาไอ้นั้นไอ้นี่มายึด โลภอยากได้ อยากเป็น ทะเยอทะยาน .มันก็เป็นอารมณ์ทั้งนั้น มันก็คับแคบลงไป แบ่งปันอะไรไม่ได้ จะนึกถึงแต่เรื่ิองราวผลประโยชน์ของตัวเองและพรรคพวก มีอารมณ์ที่เป็นศัตรูของจิตมากมาย ที่จะออกมา..เพ่นพ่านออกมาทางกายทางวาจา .เจ้าตัวก็ไม่รู้ตัวเสียด้วย แล้วจิตนั้นก็ไม่มีพบะกำลังภายในจิต ..จะไปหยุดยั้งอารมณ์ดี ก็ปล่อยกายวาจาใจไปตามอารมณ์ ที่เป็นไฟ ออกมา..
เรามีน้องที่รู้จักกันใหม่ๆ ก็หงุดหงิด เหวี่ยง คำพูด .. เราให้น้องอีกคน ชวนไปทำทาน . ปล่อยปลา ..ก็ชวนเค้าทำไปเรื่ิอย ร่วมๆสามปี เค้าก็ชอบทำทาน .ปล่อยปลา ก็ดูเค้าค่อยเปลี่ยน .อารมณ์หงุดหงิด น้อยลงไป พอตอนหลัง เค้าก็เริ่มทำบุญใส่บาตร .พอชวนทำบุญ เค้าก็ทำ .. อารมณ์หงุดหงิดเหวียง ..นั่นก็หายไป
นั่นก็คือเรื่องราวที่ข่วยให้เค้า ขยับขยายจิต ให้กว้างขึ้น .ไม่หงุดหงิดง่าย ไม่มากด้วยอารมณ์ .นั่นก็เป็นเหมือนเรื่องราวเอาน้ำดี ไปไล่น้ำขุ่นออกไป
โฆษณา