5 มี.ค. เวลา 16:12 • นิยาย เรื่องสั้น

กล้อง + ฟิลม์ + รูปถ่าย ที่ไม่ใช่แค่รูปภาพ

ความทรงจำบนแผ่นฟิล์มถ่ายภาพ
90'
ในยุคปี 90 นั้นการถ่ายภาพเทคโนโลยีการแต่งภาพหรือฟิลเตอร์ต่างๆในกล้องถ่ายรูปยังไม่ได้แพร่หลายอย่างในทุกวันนี้การจะมีกล้องถ่ายรูปอันหนึ่งถือว่าเป็นเรื่องยิ่งใหญ่มากๆสำหรับเด็กหรือวัยรุ่นในขณะนั้นออกการที่จะขอกล้องจากพ่อหรือแม่มาใช้นั้นมันยากเย็นเสียเหลือเกินเนื่องจากถือว่าเป็นสิ่งสำคัญสิ่งหนึ่งของครอบครัวเลยทีเดียว
การเดินทางไปเที่ยวกับเพื่อนๆในสถานที่ต่างๆต้องมีกล้อง 1 ตัวและมือถ่ายรูปประจำ 1 คนในทีมงานการใช้กล้องนั้นก็ต้องเริ่มจากการซื้อฟิล์มซึ่งมีเบอร์ 100 200 400 บาทซึ่งในกระดาษนั้นเองผมก็ไม่ทราบว่าเหมือนกันมันแตกต่างกันยังไงถ่ายมาก็ตาแดงหน้าก็สดเหมือนกันทุกเบอร์อีกทั้งเวลาถ่าย 1 รูปต้องหมุนฟิล์มแครกๆเพื่อจะเลื่อนถ่ายต่อๆไปบางครั้งก็เลื่อนไม่สุดภาพเสียก็มีพาไปซ้อนกันก็มี
ในปัจจุบันที่เรามีการถ่ายรูปโดยใช้โทรศัพท์มือถือหรือกล้องดิจิตอลเพราะถ่ายครั้งที่ 1 และมีการถ่ายครั้งที่ 2 โดยคนถ่ายพูดว่า..กันเสียๆอีกรูปละกันเหตุผลก็เนื่องมาจากการถ่ายกล้องฟิล์มนี่แหละเผื่อรูปมันเสียพอหลังจากถ่ายเสร็จพอฟิล์มหมดม้วนต้องเข้าสู่กระบวนการอีกหลายอย่างที่จะได้ออกมาเป็นรูปถ่าย ต้องเอาไปร้านถ่ายรูปเข้าสู่กระบวนการล้างใช้เวลารออีกประมาณ 6-7 วันถึงจะได้เห็นรูปเป็นๆนี่แหละ
ระหว่างนั้นแล้วก็จะมีการลุ้นกันว่า กูจะหล่อไหมวะ รูปกูเยอะหรือเปล่า ไอ้ป๊อกมันจะถ่ายกูหัวขาดไหมเนี่ยลูกหมูมีกี่รูป มึงอย่าลืมเอาฟิล์มมานะเดี๋ยวจะได้อัดเพิ่มรูปที่เป็นรูปหมู่แจกจ่ายกันทุกคนไม่เหมือนกับเดี๋ยวนี้ถ่ายปั๊บส่งเข้า group LINE เซฟไว้ในมือถือได้กันทุกคนไม่ต้องรอเวลาและเก็บรักษาฟิล์มเพื่อจะเอาไปอัดซ้ำรูปที่เป็นถ่ายรวมกันกับเพื่อน
แต่บางครั้งความรู้สึกการได้รอคอยที่จะเห็นการรู้สึกถึงคุณค่าของรูปใบนั้นในสถานที่กับผู้คนที่เราอยู่ด้วยการที่รูปมาถึงแล้วแย่งกันดู รูปนั้นกูจองรูปนี้กูเอารูปหมู่อันนั้นของกูรูปคู่อันนี้กูได้ การเอาฟิล์มขึ้นไปส่องกับแสงอาทิตย์เพื่อหารูปที่จะเอาไปให้ร้านอัดเพิ่ม ก็เล็งกันอยู่นานอันนี้ใช่ไหมวะหรือไม่ใช่มึงอย่ามั่วดิ
แต่ในปัจจุบันหลังจากถ่ายรูปเสร็จส่งเข้ากรุ๊ปไลน์แล้วก็แยกย้ายกลับบ้านใครบ้านมันส่วนการถ่ายรูปด้วยฟิล์มนั้น..อย่างน้อยมันก็ช่วยเพิ่มปฏิสัมพันธ์การได้พูดคุยเพิ่มความรู้สึกเพิ่มความสนิทเพิ่มความผูกพันให้กับกลุ่มคนที่อยู่ในรูปเหล่านั้นส่งให้เห็นถึงคุณค่าของรูปถ่ายที่เราเฝ้ารอ คุณค่าของบุคคลรอบๆตัวที่อยู่ในรูปถ่ายความประทับใจในสถานที่ไปเยือน
..
..
บุญรักษาครับ
โฆษณา