ความจริงของความทุกข์ คือการสะสมเวลา ทุกข์จึงมีประการเดียวเท่านั้นคือความเป็นห่วงที่คงยังไร้ซึ่งทางออก
หากนอกเหนือไปจากนี้ ก็เพียง สับสนหงุดหงิดไม่ได้ดั่งใจชั่วครั้งชั่วคราว ซึ่งนั่นคือสภาวะปลดปล่อยทางอารมภ์ที่เป็นปกติ จึงยังไม่ใช่ทุกข์ตัวเต็ม ที่จะต้องมีความทรมานจากเวลาเข้ามาเกี่ยวข้องครับ