ทำให้เราอาศัยอยู่กับยายกันแค่สองคนเท่านั้น ซึ่งตัวเราเองก็ไม่ค่อยสนิทกับยายเท่าไหร่นักแทบจะไม่มีน้ำใจกับยายเลยสักครั้ง ถ้าย้อนเวลากลับไปได้คงอยากไปแก้ไขอะไรต่างๆที่ไม่ดีหรือพฤติกรรมที่ไม่ดีที่เราเคยทำกับยายไว้ ยายเราเสียชีวิตตั้งแต่เราอยู่ชั้นประถมสี่ ตอนถ้าถามว่าเสียใจไหม ก็เสียใจนะ ถึงขั้นร้องไห้เลยแหละ กลับสู่เหตุการณ์ปัจจุบันเราก็ยังต้องรักษาโรค OCD ดีต่อไป เราเชื่อว่าสักวันมันจะหายเป็นปกติเหมือนคนอื่น เราพยายามหาทาง ทำทุกๆอย่างที่พอจะแก้ไขให้มันหายเป็นปกติเหมือนคนอื่นๆแต่ก็ไม่ประสบผลสำเร็จ