เมื่อเราปฏิบัติธรรม
เรายอมรับความเปลี่ยนแปลงของโลกนี้
ว่า“ สรรพสิ่งล้วนเปลี่ยนแปลง”
แรกๆจิตยังไม่ได้ฝึกก็ ”โศกา คร่ำครวญพิไรรำพัน
นั้นก็เป็นทุกข์“
พอปฏิบัติธรรมฝึกจิตก็คล้อยตาม “โลกนี้คือละคร
ยอมรับบทบาทผู้เล่นกลายเป็นผู้ดู”
ชีวิตก็เปลี่ยนไป
กลายเป็นหัวเราะชอบใจ
ไอ้บ้าเอ้ย! ช่างทำได้นะ ?
จึงรู้สึกว่าชีวิตดูดีค่ะ
ยกให้โลกธรรมแปด