Blockdit Logo
Blockdit Logo (Mobile)
สำรวจ
ลงทุน
คำถาม
เข้าสู่ระบบ
มีบัญชีอยู่แล้ว?
เข้าสู่ระบบ
หรือ
ลงทะเบียน
ColorMonox
•
ติดตาม
16 ธ.ค. 2023 เวลา 12:26 • ท่องเที่ยว
หลวงน้ำทา
LAOS | แผน ..คือไม่มีแผน [ issue 01/03 ]
เราเดินทางไปที่อำเภอเชียงของ เพื่อข้ามแดนไปตั้งหลักที่เมืองห้วยทราย สปป.ลาว ด้วยคำที่ได้ยินมาว่า " สามารถเดินทางข้ามแดน แล้ววนกลับเข้าประเทศไทยได้ที่จังหวัดน่าน " ข้อความที่ยาวไม่เกินสองบรรทัด กลายเป็นจุดเริ่มต้นสำหรับระยะเวลาหนึ่งอาทิตย์ของทริป
เป้ขนาด 60 ลิตรประกบตัวด้านหลัง และเป้ใส่อุปกรณ์กล้องอยู่ด้านหน้า สภาพของเราคงพอที่จะส่งสัญญาณของคนหลงทิศที่กำลังหาทางไปเมื่อได้ข้ามไปตั้งหลักที่เมืองห้วยทราย โทรศัพท์ทำหน้าที่ได้แค่เพียงบอกเวลา การพูดคุยดูเหมือนจะกลายเป็นแผนที่นำทางที่ไม่ต้องใช้สัญญาณใดๆ นอกจากรอยยิ้มในการเชื่อมต่อ
เพชรอรุณ ที่จอดคิวรถห้วยทราย - หลวงน้ำทา พร้อมพาเราสู่ระยะทาง 170 หลัก (กม.) กับเวลาประมาณ 5 ชั่วโมง
แวะพักระหว่างทาง กับอาหารมื้อแรกใน สปป.ลาว
ข้ามด่านตม. ที่ท่าเรือบั๊ค เพื่อไปเมืองห้วยทราย ได้เฉพาะคนไทย
และคนสปป.ลาว
โดยใช้หนังสือผ่านแดน Border Pass เท่านั้น !!
..
ข้ามด่านตม. ที่สะพานมิตรภาพไทย-ลาว 4
ได้ทั้งคนไทย และต่างชาติ
โดยใช้หนังสือผ่านแดน Passsport & Border Pass
จุดจอดคิวรถที่หลวงน้ำทา ( Laung Nam Tha ) อยู่ห่างจากใจกลางเมืองประมาณ 9 หลัก ยานพาหนะที่ชื่อจัมโบ้จึงรับไม้ต่อ ด้วยสนนราคา 30 พันกีบ
เก็บเป้เข้าที่พักตามกำลังของกระเป๋าตังค์ ได้ยินเสียงแววๆ ว่ากำลังจะมีคนเหมารถไป เมืองสิงห์ ( Muang Sing ) เมืองนี้เป็นยังไง? รู้แค่เพียงคนที่จะเหมารถไป ต้องการพาชาวญี่ปุ่นไปซื้องานจักสาน หลังจากพูดคุยเราตกลงร่วมแจม เมื่อถึงเวลานัดหมาย รถตู้พร้อมหนึ่งคนขับ สองคนทีมญีปุ่น และเรา หนึ่งคนถ้วนพร้อมเดินทาง
ภายในห้องครัวที่เราขออนุญาตเข้าไปถ่ายภาพ กับหมู่บ้านชนเผ่าที่เมืองสิงห์
น่าจะเป็นโรงเรียนประถม ที่พอจะอ่านป้ายได้
ข้าวแรมคืน หรือข้าวแร้งฟืน เมื่อเป็นขนมหวาน
ตะกร้าสานที่ใช้สะพานด้านหลัง ตกแต่งด้วยเครื่องประดับที่บอกอะไรเราได้บางอย่าง
เมืองสิงห์ สปป.ลาว แต่เดิมเป็นเมืองเดียวกับ เมืองเชียงแขง (ที่หายไปจากแผนที่โลก)ในรัฐฉาน ประเทศพม่า ที่มีประชาการส่วนใหญ่เป็นชาวไทลื้อ และมีเขตชายแดนติดมณฑลยูนนาน ประเทศจีน
ที่ข้ามแดนได้เฉพาะคนสปป.ลาว และคนจีนเท่านั้น
หมู่บ้านชนเผ่าอีกแห่งที่อยู่ไกลออกไปจากเดิม
ดูเหมือนจะเป็นอีกอาชีพหนึ่งที่หารายได้
โครงสร้างถูกทำขึ้นในแบบที่หาวัสดุได้ไม่ยากจากพื้นที่
รอยสักที่อยากจะพูดคุย แต่ก็ไม่สามารถสื่อสารกับเขาได้เหมือนกับภาษาลาว
สายที่ร้อยลูกปัดห้อยลงมาข้างใบหู แล้วผูกติดกับโลหะคล้ายเหล็กถูกเสียบกลับไปยังบริเวณข้างๆ ที่เดิม ดูเหมือนจะเป็นสัญลักษณ์บางอย่างของชนเผ่า
ก่อนแสงท้องฟ้าส่งสัญญาณหมดวัน เราแวะตลาดเล็กๆ ในตัวเมืองฯ แล้วขึ้นรถบอกลาเมืองสิงห์ ผ่านเส้นทางที่มีความโค้งของถนนสลับไปมา และต้นไม้หนาทึบเป็นเพื่อนที่ให้เห็นเป็นระยะ และกลับมาถึงหลวงน้ำทาอีกครั้ง แยกย้ายเข้าที่พัก
หิ้วผักกลับบ้านกันแบบคูลๆ
ชาวพม่า เรียก โมก หลีน-มะย้า แปลว่า ขนมผัว-เมีย ชาวสสป.ลาว เรียก ขนมคก และชาวอินโดนีเซีย เรียก เซอราบี (serabi)
ลองไปชิมกัน
น้ำเงี้ยวสไตล์ลาว
วันใหม่ต้อนรับด้วยอากาศเย็นๆ ที่แสนเป็นมิตร เดินเท้าไปที่ตลาดเช้าของคนเมืองฯ คือ ความหลงใหลส่วนตัวที่ทุกครั้งเมื่อออกเดินทางไปเมืองต่างๆ จะต้องเข้าไปทำความรู้จักเรื่องราวของคนในที่นั้นๆ ผ่านวิถีชีวิต ผู้คน ในตลาด
เมื่อท้องอิ่ม เสียงสตาร์ทมอเตอร์ไซต์ที่เช่าก็ดังขึ้น วันนี้เราจะสวมวิญญาณนักบิดเดินทางเข้าซอกออกซอย ไม่มี GPS ไม่มีแผน และไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน มีเพียงน้ำมันที่เต็มถังไว้ ..ก็คงพอ
ริมถนนข้างทางชาวบ้านกลุ่มใหญ่กำลังลงแรงกันจัดการกับไม้ไผ่ ได้ความว่าเขากำลังช่วยกันทำส่วนประกอบหนึ่งของบ้าน (ลายของผ้าถุงน่าจะบอกอะไรบางอย่างได้ แต่เราไม่มีความรู้พอ)
เด็กๆ ถูกผู้ใหญ่บอกให้ชูสองนิ้วตอนเราถ่ายภาพ พร้อมทำตัวอย่างให้ดู สิ่งที่เราชอบคือ หนึ่งคนกำลังทำตามที่ผู้ใหญ่บอก ส่วนอีกคนกำลังสงสัยว่าเจ้าสิ่งนี้คืออะไร ?
ผ้าทอมือที่ใช้เวลาว่างหลังจากการเก็บเกี่ยวผลผลิต ที่มีระยะกว่าปีในการสร้างงาน และเย็บขึ้นผืนด้วยมือที่มีร่องรอยความไม่เท่ากันของฝีเข็ม แต่ชัดเจนไปด้วยความตั้งใจ ที่เราซื้อกลับมา
ใต้ถุนบ้านก็เป็นฟาร์มเล็กๆ พอที่จะได้ถักทอ
เทียนในแบบที่เราไม่เคยเห็น แต่ดูคล้ายๆ ที่หลวงพระบางเหมือนกัน
พระธาตุหลวงน้ำทา และหนึ่งในจุดชมวิวของเมืองฯ ที่ดี ( Stupa, the symbol of Luang Namtha Province )
หนึ่งภาพของตัวเองที่มีในเมืองหลวงน้ำทาผ่านเงาสะท้อนของหมวดกันน็อค
ลัดเลาะไปเรื่อยๆ ไม่รู้ว่าคืออะไร แต่ก็เก็บภาพไว้หน่อยแล้วกัน
เราขี่รถแบบไม่มีทิศทาง ผ่านสนามบิน ผ่านวัดหนองขอน ที่มีรูปทรงแบบไทลื้อ (ภาพปก) ผ่านบ้านเรือนที่แตกต่างกัน ผ่านถนนฝุ่น ถนนปูน ผ่านผู้คนที่มีเรื่องราวรอบๆ ห่างจากตัวบ้าง และใกล้ตัวบ้าง ผ่านเสียงบทสนทนา ผ่านเสียงหัวเราะ
บางทีชีวิตก็ไม่จำเป็นต้องมีหมุดหมายเสมอไป และการหลงทางอาจทำให้เราได้เรียนรู้อะไรมากขึ้น
ตำแหน่งหรือพิกัดของชีวิตมักเปลี่ยนแปลงไปเมื่อเวลาของประสบการณ์เดินทางมาถึงช่วงเวลาที่เหมาะสม คงไม่ต่างอะไรจากพิกัดต่างๆ ในแผนที่ เมื่อถึงเวลาบางอย่างอาจจางหาย แต่สิ่งที่ผ่าน และหลงเหลือในตัวเราต่างหากที่ไม่เคยหายไป
1
One Life to Live,
You have to do What You Love
กลับเข้าที่พัก เช้าวันใหม่กำลังรอเราอยู่ (Thoulasith GuestHouse)
ท่องเที่ยว
ไลฟ์สไตล์
ลาออกไปเช็กอิน
7 บันทึก
16
9
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
LAOS | 7 วัน การณ์ - เดินทางเกินสองบรรทัด
7
16
9
โฆษณา
ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
© 2024 Blockdit
เกี่ยวกับ
ช่วยเหลือ
คำถามที่พบบ่อย
นโยบายการโฆษณาและบูสต์โพสต์
นโยบายความเป็นส่วนตัว
แนวทางการใช้แบรนด์ Blockdit
Blockdit เพื่อธุรกิจ
ไทย